Η αερόβια άσκηση θα πρέπει να συνοδεύει κάθε προσπάθεια ελάττωσης σωματικού βάρους. Ο σχεδιασμός της θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη σταδιακή αύξηση του όγκου και της έντασης του προγράμματος, με τελικό στόχο η διάρκειά της να υπερβαίνει τα 150min την εβδομάδα. Ο ασκούμενος θα πρέπει να ακολουθεί το πρόγραμμα 3 έως 5 μέρες την εβδομάδα.

Άσκηση με αντιστάσεις (βάρη) μπορεί να γίνεται 2-3 φορές την εβδομάδα, με σταδιακή προσαρμογή του προγράμματος. Παρά το γεγονός ότι υπάρχει δυνατότητα κατανάλωσης περισσότερων θερμίδων με αερόβια έργο σε μια προπόνηση, η άσκηση με αντιστάσεις συντηρεί ή αυξάνει τη μυική μάζα του ασκούμενου ευκολότερα, αυξάνοντας ταυτόχρονα το βασικό του μεταβολισμό.

Ο συνδυασμός των δύο τύπων ασκήσεως σχετίζεται με μεγαλύτερη ελάττωση του σωματικού βάρους, αλλα προϋποθέτει περισσότερο χρόνο. Επίσης, σημαντική είναι η αύξηση της καθημερινής δραστηριότητας, η οποία-πλέον-μπορεί να ποσοστικοποιηθεί με τον κατάλληλο, χαμηλού κόστους ηλεκτρονικό εξοπλισμό.

Ένα καλά δομημένο πρόγραμμα συστηματικής άσκησης, όταν προστίθεται σε υποθερμιδική δίαιτα επιφέρει περαιτέρω ελάττωση του σωματικού βάρους κατά 3% και το αποτέλεσμα είναι δοσοεξαρτώμενο, με μεγαλύτερη απόδοση σε μέτριας ή υψηλότερης έντασης και διάρκειας άσκηση.

Τόσο η αυξημένη πρόσληψη θερμίδων με την τροφή, όσο και οι ελαττωμένες ενεργειακές δαπάνες καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τις συνήθειες και τη συμπεριφορά του ατόμου. Οποιαδήποτε μέθοδος μείωσης του σωματικού βάρους, χωρίς προσπάθεια αλλαγής της συμπεριφοράς ενός παχύσαρκου ασθενούς είναι καταδικασμένη να έχει προσωρινή αποτελεσματικότητα. Ο ρόλος του ψυχολόγου-θεραπευτή είναι καθοριστικός στη διαδικασία αλλαγής της συμπεριφοράς. Κάθε παρέμβαση πρέπει να περιλαμβάνει κινητοποίηση του ατόμου προκειμένου να αναγνωρίσει το πρόβλημα και να ξεκινήσει να κάνει κάτι για αυτό, τον καθορισμό ρεαλιστικών στόχων και το σχεδιασμό σταδιακής επίτευξής τους, τον αυτοέλεγχο των ενεργειών, των αποκλίσεων και των σφαλμάτων που πιθανώς κάνει στην προσέγγιση των στόχων, την εκμάθηση αποφυγής ερεθισμάτων που μπορούν να οδηγήσουν σε υποτροπές, την εκπαίδευση στην αναγνώριση και περιγραφή των προβλημάτων που προκύπτουν, την ανταμοιβή σε επίτευξη του στόχου, ως μέσο ενθάρρυνσης και κινητοποίησης και την πρόληψη των υποτροπών.

Το κύριο συστατικό μιας ισορροπημένης διατροφής που στοχεύει στην ελάττωση του σωματικού βάρους είναι ο σταδιακός περιορισμός των προσλαμβανόμενων θερμίδων. Η σύστασή της σε μακροθρεπτικά συστατικά συνήθως έχει μικρότερη επίδραση, αλλά είναι σημαντική για τη μακρόχρονη συμμόρφωση του παχύσαρκου ατόμου και εξειδικεύεται σε περιπτώσεις που συνυπάρχουν παράγοντες κινδύνου ή παθήσεις, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης. Για παράδειγμα, η σύσταση της μεσογειακής δίαιτας είναι πιο κατάλληλη για την ελάττωση του καρδιαγγειακού κινδύνου και η δίαιτα πλούσια σε φρούτα, λαχανικά, με ελάχιστες ποσότητες προσλαμβανόμενου άλατος και αυξημένες ποσότητες καλίου (DASH) είναι πιο κατάλληλη για παχύσαρκους, υπερτασικούς ασθενείς. Οι περισσότερες δίαιτες, ανεξάρτητα από το ποσοστό υδατανθράκων, πρωτεϊνών ή λίπους που περιέχουν, μπορεί να οδηγήσουν σε βραχυπρόθεσμη απώλεια σωματικού βάρους, η οποία μηδενίζεται εντός 3-6 μηνών. Συνήθως το απωλεσθέν βάρος επανακτάται εντός 1-2 ετών. Σημαντικός παράγοντας για τη διατήρηση του χαμηλού σωματικού βάρους είναι η ικανότητα του ατόμου να ακολουθεί με πειθαρχία το διαιτητικό πρόγραμμα και η αλλαγή συνηθειών, τρόπου ζωής και συμπεριφοράς.

Ελάττωση σωματικού βάρους κατά 10% σε παχύσαρκα άτομα ελαττώνει τον κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 κατά 80%. Σε παχύσαρκους με παράγοντες κινδύνου, φάρμακα και χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας μπορεί να ελαττώσουν περαιτέρω τον κίνδυνο εμφάνισης του διαβήτη. Όλοι οι ασθενείς με παχυσαρκία και διαβήτη τύπου 2 πρέπει να ελαττώσουν το σωματικό τους βάρος κατά 5-15%. Όσοι ασθενείς δεν καταφέρνουν να ελαττώσουν το βάρος τους με αλλαγή του τρόπου ζωής και φάρμακα που βοηθούν στην ελάττωση του σωματικού βάρους μπορεί να οφεληθούν από τη χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.
Όλοι οι παχύσαρκοι ασθενείς με δυσλιπιδαιμία πρέπει να στοχεύουν στην ελάττωση του σωματικού τους βάρος κατά 5-15%. Η ελάττωση του σωματικού βάρους κατά 5-10% συμβάλλει στην ελάττωση των επιπέδων τριγλυκεριδίων και της LDL κατά 20% και 15% αντίστοιχα και στην αύξηση των επιπέδων της HDL κατά 8-10%. Ακόμα και αν δεν επιτευχθούν οι στόχοι ελάττωσης των επιπέδων των λιπιδίων, η ελάττωση του σωματικού βάρους θα βοηθήσει στη χορήγηση των μικρότερων δυνατών δόσεων φαρμάκων για την αντιμετώπιση της δυσλιπιδαιμίας. 
Η ελάττωση σωματικού βάρους κατά 4kgr στους παχύσαρκους, υπερτασικούς ασθενείς σχετίζεται με ελάττωση της συστολικής και διαστολικής αρτηριακής πιέσεως κατά μέσο όρο 4,5 και 3,2mmHg, αντίστοιχα.
Λόγω της ιδιαιτερότητας του σχεδιασμού των μελετών, είναι δύσκολο να αποδειχθεί όφελος μετά ελάττωση σωματικού βάρους στη μεμονωμένη πρόληψη της καρδιαγγειακής νόσου ή της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας, αν και φαίνεται ότι η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας βελτιώνει τη λειτουργία του μυοκραδίου και τα συμπτώματα της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας βραχυπρόθεσμα. Η χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας μπορεί να πετύχει μεγαλύτερο βαθμό ελάττωσης του σωματικού βάρους και αυτό μπορεί να ελαττώσει την καρδιαγγειακή θνησιμότητα.
Παχύσαρκοι ασθενείς με μη αλκοολική λιπώδη ηπατική νόσο πρέπει να στοχεύουν σε ελάττωση του σωματικού βάρους κατά 4-10%. Μεγαλύτερη αύξηση σχετίζεται γραμμικά με τη βελτίωση της στεατο-ηπάτωσης. Μεγαλύτερη ελάττωση σωματικού βάρους απαιτείται για την ελάττωση της φλεγμονής του ήπατος και της ίνωσης.
Παχύσαρκες ασθενείς με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών οφελούνται με ελάττωση του σωματικού τους βάρους κατά 5-15%, λόγω βελτίωσης της υπερανδρογοναιμίας, της αραιομηνόρροιας, της αντίστασης στην ινσουλίνη και της συνυπάρχουσας δυσλιπιδαιμίας. Οι ασθενείς αυτές μπορεί να οφεληθούν περισσότερο με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής (ορλιστάτη, μετφορμίνη, λιραγλουτίδη) ή επί ενδείξεων με χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.
Απώλεια σωματικού βάρους μεγαλύτερη από 10% αυξάνει την πιθανότητα σύλληψης σε παχύσαρκες γυναίκες με υπογονιμότητα και αυξάνει τη συγκέντρωση της τεστοστερόνης σε υπογοναδικούς άνδρες (η αύξηση είναι μεγαλύτερη σε πιο νέους και πιο παχύσαρκους ασθενείς). 
Παχύσαρκοι ασθενείς με υπνική άπνοια, άσθμα, οστεοαρθρίτιδα, γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση οφελούνται με ελάττωση του σωματικού τους βάρους κατά 7-11%, 7-8%, ≥10%, ≥10%, αντίστοιχα.